Następnie warto zainstalować oprogramowanie filtrujące na Waszym domowym komputerze. Dysponując takim narzędziem łatwo zablokować dręczyciela. Jeśli jest uparty i nadal wysyła wiadomości z różnych adresów e-mailowych, nie pozwalajcie dzieciom otwierać wiadomości pocztowych od nieznajomych lub też zainstalujcie program pocztowy z funkcją umożliwiającą otrzymywanie wiadomości tylko od osób umieszczonych na liście kontaktowej.

Jeśli prześladowanie trwa nadal, warto zapoznać się z wiadomościami wysyłanymi przez dręczyciela. Można z nich bowiem uzyskać informacje, jak poważna jest dana sprawa, a jeśli e-maile zawierają realne groźby, można je zarchiwizować jako materiał dowodowy w ewentualnej sprawie sądowej. Jeśli groźby wydają się Wam naprawdę poważne, powiadomcie policję.

Niezwykle ważne jest, byście wiedzieli czy Wasze dziecko i jego dręczyciel spotkali się osobiście i jak dobrze się znają. Ta wiedza powinna być podstawą Waszych przyszłych działań. Jeśli Wasze dziecko nie spotkało się wcześniej że swoim dręczycielem, nie możecie dopuścić do takiego spotkania. Powinniście ostrzec dziecko, by nie podawało żadnych danych kontaktowych takich, jak adres domowy, nazwa szkoły, do której dziecko uczęszcza, numer telefonu lub jakichkolwiek informacji pozwalających dręczycielowi odnaleźć Wasze dziecko poza Internetem. Chociaż zdarza się to rzadko, czasem dręczyciele są tak złośliwi lub wściekli, że próbują odnaleźć ofiarę i zamienić cyberprzemoc na dręczenie „w realu”.

Jeśli Wasze dziecko i jego dręczyciel spotkali się i już się znają, musicie wydobyć z dziecka informacje, kim jest jego dręczyciel. Kiedy już poznacie jego tożsamość, możecie skontaktować się z jego rodzicami. Często rodzice nie wiedzą, co ich dziecko robi w Internecie. Jeśli poinformujecie ich o aktywności sieciowej ich syna/córki, prawdopodobnie pomogą Wam rozwiązać problem. Na ogól to wystarcza, ale czasami rodzice nie chcą uwierzyć, że ich dziecko jest zdolne do takich czynów, będziecie musieli ich zatem przekonać. Mogą wówczas przydać się wszystkie zebrane przez Was informacje pozwalające ustalić tożsamość dręczyciela (e-maile przychodzące z jego osobistego konta pocztowego, wiadomości z jego telefonu komórkowego itp.)

W poważniejszych wypadkach dręczyciel tworzy stronę internetową, na której publikuje zdjęcia lub obraźliwe komentarze dotyczące ofiary lub jej rodziny. Często ofiara nie ma nawet świadomości istnienia takiej strony. Jeśli pomimo kontaktu z autorem strony lub jego rodzicami, obraźliwa witryna nie zostanie usunięta, należy zwrócić się do firmy hostingowej z prośba o jej usunięcie. Zazwyczaj takie firmy i operatorzy internetowi podpisują kodeksy dobrych praktyk, nie powinno być zatem problemem spełnienie takiego żądania.
Na koniec uwaga być może najważniejsza: pamiętajcie, że Wasze dziecko nie zawsze będzie chętne do podzielenia się z Wami swoimi problemami. Dziecko może być obiektem szykan przez wiele miesięcy lub nawet lat. Zanim się o tym dowiecie. Aby temu zapobiec, musicie obserwować zmiany w nastroju Waszego dziecka, jego ewentualną izolację od kolegów/koleżanek i wszelkiego rodzaju podejrzane zachowania, które mogą być rezultatem cyberprzemocy. Powinniście dobrze znać swoje dziecko i utrzymywać z nim jak najlepsze stosunki, by móc zauważyć, gdy w jego życiu pojawiają się problemy.

Technologie produkcji i dystrybucji treści pornograficznych stają się coraz bardziej zaawansowane i wyrafinowane, coraz trudniej jest zatem monitorować ten rynek. Samo tylko oprogramowanie i sprzęt komputerowy rozwijają się w tak szybkim tempie, że możliwości adoptowania nowych technologii dla nielegalnych celów wydają się właściwie nieograniczone.

Takich osób jest na całym świecie około 3 miliony. Rezultaty badań przeprowadzonych w Stanach Zjednoczonych wskazują, że dystrybutorzy dziecięcej pornografii zarabiają rocznie co najmniej 1 miliard dolarów.

Należy jednak pamiętać, że pewne fotografie dzieci, niezależnie od kontekstu i sposobu ich wykorzystywania, nie mogą być uznane za pornografię dziecięcą. Są to w szczególności zdjęcia rodzinne, zdjęcia artystyczne, zdjęcia medyczne.

Na początku musicie być świadomi, że podczas czatu Wasze dziecko może natknąć się na osobę niemoralną i pozbawioną skrupułów.  Przestrzeń wirtualna charakteryzuje się dużym stopniem anonimowości, co między innymi umożliwia dorosłemu człowiekowi podszywanie się pod rówieśnika Waszego dziecka. Ta sztuczka jest często używana przez pedofilów w celu pozyskania dziecięcego zaufania. Kiedy już kontakt z dzieckiem zostanie nawiązany pedofil próbuje się zaprzyjaźnić okazując zrozumienie dziecięcych problemów i pozorując wspólne zainteresowania. Pedofile najczęściej skupiają się na dzieciach, które w czasie internetowej konwersacji mają tendencją do zgadzania się z rozmówcą i są bardziej pasywni w komunikacji. Cechami tymi charakteryzują się tzw. outsiderzy – dzieci izolowane przez rówieśników i nie mające zbyt wielu przyjaciół. W prawdziwym świecie, podobnie jak w świecie wirtualnym, ten typ młodych ludzi jest szczególnie podatny na zagrożenia, z uwagi na desperacką potrzebę zwrócenia na siebie uwagi.

Po okresie kontaktowania się wyłącznie za pomocą czat room’ów komunikacja między pedofilami, a dziećmi przybiera formę maili, SMS-ów lub nawet telefonów. Zwiększa to pewność siebie dorosłego, który zyskuje zaufanie ofiary i umacnia „przyjacielską” relację z dzieckiem. Następna faza to przygotowanie dziecka do poznania prawdy, że jego nowy internetowy przyjaciel jest starszy, niż  zaznaczył na początku znajomości. Zazwyczaj rozpoczyna się to pytaniami w stylu „Co sądzisz o starszych braciach?” lub „Chciałabyś mieć starszego przyjaciela, który ci pomoże?” W ten sposób dorosły stara się uzmysłowić dziecku korzyści płynące ze znajomości ze starszą osobą, a jednocześnie odwrócić jego uwagę od zagrożeń związanych z taką znajomością.

Jeśli ofiara się przestraszy, wszystko kończy się na tym etapie. Zasada ta nie dotyczy jednak pedofilów, ponieważ zazwyczaj prowadzą oni rozmowy w czat room’ach z wieloma dziećmi jednocześnie, w celu zwiększenia szansy na spotkanie. Jeśli jednak ofiara nie okazuje strachu prze dorosłym, następuje propozycja spotkania lub wymiana adresów. Jednocześnie dzieci są upominane, by nie informować o tym dorosłych lub znajomych, którzy rzekomo „nie zrozumieliby tego” i „nie chcieliby nowych przyjaciół dla swoich dzieci/kolegów” (ma to miejsce szczególnie w wypadku dzieci podatnych z uwagi na problemy w rodzinie lub brak przyjaciół – o czym już wie pedofil). Czasem napastnik instruuje nawet dzieci, jak wykasować archiwum rozmów na czacie lub e-maili. W ten sposób maleją szanse rodziców na kontrolowanie internetowych kontaktów swoich dzieci.

Grupa najbardziej narażoną na tego typu zagrożenia są nastolatki. Wynika to z kilku czynników. Z jednej strony nastolatki chętnie się buntują i podejmują ryzykowne działania w celu udowodnienia swojej niezależności od rodziców. Z drugiej strony dysponują większą wolnością jeśli chodzi o przebywanie poza domem i z pewnością jest im łatwiej, niż małym dzieciom, poznać kogoś bez wiedzy rodziców.

Istnieje również inny scenariusz, w którym pedofil nie chce spotykać się z ofiarą, ale próbuje uzyskać osobiste zdjęcia dziecka, wysyła nieodpowiednie wiadomości z jasnym przekazem erotycznym lub próbuje namówić ofiarę do wirtualnego seksu.

Kiedy mówimy o niebezpieczeństwach kryjących się w pokojach czatowych, w szczególności o pedofilii, napastnikami są zazwyczaj mężczyźni. Jednakże na  całym świecie istnieją udokumentowane przypadki, gdy to kobiety były zaangażowane, między innymi w namawianie dzieci do prostytucji. Niezależnie od płci kryminalistów ich działalność jest jednakowo groźna. W związku z tym dobrze jest przed dopuszczeniem dziecka do Internetu pomyśleć o tym, jak zagwarantować jego bezpieczeństwo (patrz dział „Jak chronić dzieci”).

Istnieją różne rodzaje cyberprzemocy, ale wszystkie mają pewne cechy wspólne. Cyberprzemoc może rozpocząć się w Internecie i tam pozostać, nie przenosząc się na prawdziwe życie. W tym przypadku „chuligan” i jego ofiara zazwyczaj nie spotykają się osobiście. Ten rodzaj cyberprzemocy może rozpocząć się od obelg (ang. flame) lub niewinnej konwersacji na czacie.

“Flame” to obraźliwa wiadomość, przesłana na forum internetowym, zazwyczaj prowokująca do negatywnych reakcji. Osoba wysyłająca taką wiadomość czeka na czyjąś odpowiedź, a potem zaznacza takiego użytkownika jako cel dalszych ataków. „Chuligan” rozpoczyna potem wysyłanie obraźliwych e-maili dotyczących wyglądu lub charakteru użytkownika. Ten rodzaj cyberprzemocy jest mniej dotkliwy i zazwyczaj nie trwa długo. Dręczyciel nie zna bowiem ofiary osobiście i w momencie, gdy użytkownik przestanie odpowiadać na ataki, dręczyciel szybko się nudzi i zaprzestaje ataków szukając innych ofiar.

Innym, bardziej niebezpiecznym przypadkiem cyberprzemocy jest ten, w którym dręczyciel i ofiara spotykają się osobiście lub nawet dobrze się znają. W tej sytuacji ataki mają bardziej osobisty charakter i w większym stopniu dotykają ofiary. Cyberprzemoc może być rozszerzeniem przemocy stosowanej w prawdziwym świecie lub odwrotnie. Czasem dręczyciele tworzą nawet specjalne strony internetowe poświęcone swoim ofiarom, na których publikują obraźliwe uwagi, prywatne informacje lub zdjęcia, nie tylko ofiary ale również jej rodziny lub znajomych. Zdarzały się przypadki, w których takie strony istniały przez kilka miesięcy lub nawet lat, zanim obiekt ich ataku się zorientował. Czasem dręczyciele na stronach internetowych szukali poparcia i zawiązywali “koalicje” przeciwko danemu dziecku.

Osobie dorosłej cyberprzemoc może się wydać niewielkim problemem, w końcu żadne fizyczne znęcanie się nie ma miejsca. Nie zapominajmy jednak, że psychika dziecka jest bardzo krucha i takie doświadczenia mogą prowadzić do utraty pewności siebie, depresji, izolacji od rówieśników – może to znacząco wpłynąć na przyszłe życie dziecka. Sytuacja wygląda jeszcze gorzej jeśli dręczyciel i ofiara uczą się w tej samej szkole lub są sąsiadami, ponieważ dziecko jest poniżane i znieważane codziennie i nie czuje się już bezpiecznie, nie tylko w szkole, ale i w domu. Dręczyciel narusza prywatną przestrzeń ofiary i pozbawia go poczucia bezpieczeństwa.

• Pamiętajcie, że wszystkie informacje na Wasz temat są poufne. Nie przekazujcie obcym osobom swoich prywatnych danych (imię, nazwisko, adres zamieszkania, numer telefonu itp). To tak, jakbyście sami oddali klucz do Waszego domu nieznajomym osobom;
• Wszelkie hasła potrzebne do zalogowania się na niektóre strony internetowe są Waszymi własnymi kodami, nie ujawniajcie ich zatem nikomu;
• Uważajcie podczas “czatowania” z nieznajomymi w Internecie: nie wypełniajcie żadnych ankiet, formularzy, nie odpowiadajcie na e-maile pochodzące od osób, których nie znacie;
• Jeśli poznaliście jakieś osoby przez Internet, poinformujcie o tym swoich rodziców;
• Jeśli chcielibyście umówić się z osobami poznanymi przez Internet, poproście rodziców o zgodę i na spotkanie przyjdźcie razem z rodzicami;
• Jeśli osoba, z którą rozmawiacie na czacie budzi Wasze podejrzenia lub inne negatywne uczucia, natychmiast przerwijcie rozmowę;
• Internet nie jest najlepszym miejscem do szukania pocieszenia i pomocy. Gdy idzie Wam ciężko i gdy macie problemy, których nie jesteście w stanie rozwiązać sami, w pierwszej kolejności powinniście zwrócić się do najbliższej rodziny lub
• kolegów/koleżanek.

Jeśli odkryjecie w Internecie jakąś nieprzyjemną informację, nie czujcie się winni. Powiadomcie swoich rodziców i poproście o pomoc. Zawsze informujcie dorosłych, jeśli ktoś traktuje was niewłaściwie lub zadaje niewłaściwe pytania.
Informacje dla rodziców

W dzisiejszych czasach Internet jest źródłem olbrzymiej wiedzy i pozytywnych doświadczeń, stanowi znakomite narzędzie samokształcenia. Jednak niektóre informacje pojawiające się w Internecie mogą być szkodliwe dla Waszych dzieci, zatem:

• Pozwalajcie swoim dzieciom swobodnie korzystać ze wszystkich możliwości oferowanych przez Internet, ale jednocześnie wyjaśniajcie i omawiajcie wszelkie zagrożenia z tym związane;
• Starajcie się być na bieżąco z nowinkami technicznymi i społecznymi wiążącymi się z rozwojem Internetu – tylko w ten sposób będziecie w stanie skutecznie doradzać i pomagać swoim dzieciom;
• Przeglądajcie strony internetowe razem z Waszymi dziećmi, analizujcie treści na nich zawarte i decydujcie, czy są one właściwe, czy szkodliwe. Na swoim własnym przykładzie wyjaśniajcie dziecku, jak należy selekcjonować informacje
  i powstrzymywać się od bezcelowego przeglądania stron internetowych;
• Uzgodnijcie ze swoimi dziećmi i opracujcie zasady korzystania z Internetu. Ustalcie czas surfowania po Internecie w celu zdobywania informacji potrzebnych w szkole i czas przeznaczony na rozrywkę w sieci. Takie zasady powinny brać pod uwagę wiek i potrzeby dzieci;
• Monitorujcie tematy w Internecie, którymi szczególnie interesują się Wasze dzieci;
  Uprzedźcie dzieci, by nie podawały przez Internet prywatnych informacji (imię, nazwisko, wiek, adres, ksywa, zdjęcie, numer telefonu, numer karty kredytowej, informacje na temat banku, w którym trzymacie pieniądze itp);
• Poinformujcie dzieci o niebezpieczeństwach związanych z nawiązywaniem znajomości przez Internet i spotykaniem się z nieznajomymi bez wiedzy i zgody rodziców;
• Wyjaśnijcie dzieciom, że na stronach internetowych mogą napotkać na informacje, które ich przestraszą, poniżą lub zirytują i w takich przypadkach zawsze należy opuścić/wylogować się z danej strony;
• Zainstalujcie odpowiednie systemy zabezpieczające w swoich komputerach: oprogramowanie filtrujące lub antyspamowe;
• Pamiętajcie, że Internet ma, mimo wszystko, więcej cech pozytywnych niż negatywnych.

Komisja Europejska zareagowała na nowe wyzwania opracowując w 1999 roku tzw. Safer Internet Action Plan (Plan Działania w zakresie Bezpiecznego Internetu) mający na celu podnoszenie świadomości wszystkich użytkowników Internetu w zakresie bezpiecznego i efektywnego korzystania z sieci i innych technik komunikacyjnych.

W ramach programu koordynowanego przez Dyrekcję Generalną ds. Społeczeństwa Informacyjnego i Mediów realizowane są cztery główne obszary działań:

1. Podniesienie poziomu świadomości o bezpiecznym użytkowaniu Internetu (Awareness),
2. Ustanowienie europejskiej sieci punktów HOTLINE dla raportowania szkodliwej oraz nielegalnej treści w Internecie (Hotlines),
3. Rozwój systemów filtrujących oraz oceniających zawartość stron internetowych (Filtering & Rating),
4. Wspieranie samoregulacji (Self Regulation).

W Polsce w ramach programu Safer Internet realizowany jest projekt Awareness oraz Hotline. Więcej informacji na temat programu na stronach:
www.saferinternet.org
www.saferinternet.pl

EUROPE DIRECT jest to bezpłatny serwis informacyjny (dostępny drogą mailową lub pod numerem telefonu 00 800 6 7 8 9 10 11), z którego korzystać mogą obywatele we wszystkich państwach Unii Europejskiej, aby uzyskać odpowiedź na pytania dotyczące Unii Europejskiej. Między innymi serwis pomaga rodzicom, nauczycielom i dzieciom z Unii Europejskiej znaleźć odpowiedzi na pytania dotyczące bezpiecznego korzystania z Internetu i nowych technologii internetowych.

W ten sposób EUROPE DIRECT aktywnie wspiera program Komisji Europejskiej “Safer Internet Plus” którego celem jest promowanie bezpiecznego korzystania z Internetu i technologii internetowych, zwłaszcza przez dzieci. Problemem interesują się rodzice we wszystkich Państwach Członkowskich Unii Europejskiej – jak wynika z najnowszego badania opinii publicznej (Eurobarometr) 44% rodziców chciałoby otrzymywać więcej informacji na temat sposobów ochrony swoich dzieci przed dostępem do stron internetowych zawierających nielegalne treści lub prowadzących do niebezpiecznych kontaktów.

Więcej informacji na stronie:
http://ec.europa.eu/europedirect/index_pl.htm

Program Safer Internet Plus

W 2005 roku Komisja Europejska zainicjowała Safer Internet Plus (Bezpieczniejszy Internet Plus) – czteroletni program, którego celem jest poprawa bezpieczeństwa korzystania z Internetu przez dzieci. Program wykorzystuje efekty prac podejmowanych od 1996 i obejmuje nowe technologie internetowe, takie jak przesyłanie treści za pomocą telefonii komórkowej i Internetu szerokopasmowego, gry online oraz wszelkie formy komunikacji w czasie rzeczywistym – np. czaty i komunikatory. Podstawowym celem programu jest zwiększenie ochrony dzieci i nieletnich.

Program Bezpieczny Internet wykorzystuje dwie sieci o zasięgu na poziomie poszczególnych krajów. Gorące linie umożliwiają obywatelom zgłoszenie nielegalnych treści znalezionych w Internecie, w Polsce taka linia jest obsługiwana przez Naukową i Akademicką Sieć Komputerową (NASK) i dostępna na stronie www.hotline.org.pl lub www.dyzurnet.pl.

Centra informacyjne przeprowadzają akcje (organizują imprezy, szkolenia, badania ankietowe) w celu informowania opinii publicznej oraz prowadzą strony internetowe na temat bezpiecznego korzystania z Internetu. Fundacja Dzieci Niczyje koordynuje punkt informacyjny dostępny pod adresem www.saferinternet.pl

Unikatowe właściwości Internetu umożliwiają ludziom wzajemną komunikację bez względu na odległość, strefę czasową i granice państwowe. Internet znosi zatem wszelkie ograniczenia geograficzne w przekazie danych. Wraz z rozwojem sieci pojawiają się nowe usługi i nowe narzędzia komunikacyjne. Często jednak możemy w sieci natrafić na treści, których publikacja jest ograniczona lub zakazana przez prawo.
W chwili obecnej na poziomie europejskim nie ma dyrektywy bezpośrednio regulującej kwestie treści internetowych. Analizując dotychczasowy dorobek prawny Unii Europejskiej w zakresie regulacji treści internetowych, możemy wyróżnić następujące akty prawne:

• Zielona Księga Komisji Europejskiej o ochronie małoletnich i godności ludzkiej w sferze usług audiowizualnych i informacyjnych (16 października 1996 r.);
• Rezolucja Parlamentu Europejskiego o sprzecznych z prawem i szkodliwych treściach rozpowszechnianych w Internecie (24 kwietnia 1997 r.);
• Dyrektywa 97/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w dziedzinie telekomunikacji (15 grudnia 1997 r.);
• Zalecenie Rady (98/560/WE) w sprawie rozwoju konkurencyjności europejskiego przemysłu usług audiowizualnych i informacyjnych poprzez wspieranie ram krajowych mających na celu osiągnięcie porównywalnego i efektywnego poziomu ochrony nieletnich i godności ludzkiej (24 września 1998 r.);
• Decyzja (276/1999/WE) Parlamentu Europejskiego i Rady przyjmująca wieloletni plan działań Wspólnoty w zakresie promowania bezpieczniejszego korzystania z Internetu poprzez zwalczanie sprzecznych z prawem i szkodliwych treści, przede wszystkim w obszarze ochrony dzieci i nieletnich (25 stycznia 1999 r.);
• Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej - dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej (12 lipca 2002 r.);
• Komunikat Komisji dla Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie niezamówionych informacji handlowych, tzw. „spamu” (22 stycznia 2004 r.).

Następnie musicie wytłumaczyć dziecku jakie są zasady korzystania z Internetu oraz z czat room’ów. Dobrze będzie, jeśli ustalicie z dzieckiem tygodniowy plan - kiedy może korzystać z Internetu i w jakich godzinach.

Najlepiej, jeśli dziecko będzie korzystać z Internetu w momencie kiedy jedno z rodziców jest w domu – dzięki temu będziecie mogli podpatrywać strony, jakie przegląda Wasze dziecko. Bądźcie czujni, ale niezbyt natarczywi – jeśli zaczniecie zbyt mocno kontrolować swoje dziecko, będzie ono ukrywać przed Wami istotne sprawy.

Najlepiej jest być w pobliżu, ale jednocześnie nie ingerować przesadnie w aktywność internetową dziecka. To trudna sztuka, ale jeśli się powiedzie, dziecko obdarzy Was zaufaniem i poinformuje Was, gdy będzie się działo coś złego.

Aby dziecko niczego przed Wami nie ukrywało, musicie uświadomić mu, że jeśli stanie się cos złego, nie będzie to jego wina. Starajcie się pocieszyć dziecko, skoncentrujcie się na problemie zamiast popadać w zdenerwowanie. Jeśli ktoś przesłał obraźliwą czy też niestosowną wiadomość, po prostu zablokujcie go, korzystają z odpowiednich opcji czat roomu. Pamiętajcie, by nie kierować swojej złości na dziecko. Jeśli ukarzecie je za coś, czemu nie jest winne, juz nigdy nie zwróci się do Was o pomoc, kiedy będzie się bało lub czuło zagrożone.

Sami możecie sprawdzić, jakie czat roomy odwiedza Wasze dziecko. Jednak nie możecie wychodzić z założenia, że są one bezpieczne -  upewnijcie się przynajmniej, że są one przeznaczone dla dzieci, a nie dorosłych.

I ostatnia sprawa – jeśli chcecie, by Wasze dziecko poważnie podchodziło do umowy, jaką zawarliście (plan korzystania z Internetu, zasady poruszania się w sieci), musicie ustalić jasne reguły postępowania, w razie złamania którejkolwiek z zasad. Możecie przygotować coś na kształt kontraktu między Wami, a dzieckiem, który razem podpiszecie. Powinien on zawierać prawa i obowiązki każdej ze stron umowy oraz konsekwencje, jakie ponosi strona nie wywiązująca się z niej.

Pod poniższymi adresami możecie znaleźć gotowe Porozumienia Internetowe.
http://wiredkids.org/parents/parentingonline/agreement.html
http://us.mcafee.com/virusinfo/vil/parents/article_pcinternet.pdf

• ta sama treść jest wysyłana do nieznanych sobie osób i jest niezależna od ich tożsamości,
• adresat wiadomości, jej odbiorca nie wyraził wcześniejszej zgody na otrzymanie takiego rodzaju wiadomości,
• z treści wiadomości wynika, że poprzez jej rozesłanie nadawca uzyska korzyści nieproporcjonalne w stosunku do korzyści odbiorcy.

Można wyróżnić 2 rodzaje spamu:

• charakterze komercyjnym, zakazany przez polskie prawo (Ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną z 18 lipca 2002 r. [Dz.U..Nr 144 z 2002 r., poz.1204]) i dyrektywę UE 2000/31/EC - Unsolicited Commercial Email (UCE),
• charakterze niekomercyjnym (UBE – Unsolicited Bulk Email) - fałszywe prośby o pomoc, ostrzeżenia o wirusach komputerowych, będące najczęściej apelami różnego rodzaju organizacji politycznych, społecznych, charytatywnych i innych; ta forma maili nie została jeszcze zakazana prawem UE.

Rodzaje zagrożeń:

• Phishing – podszywanie się pod daną instytucje (np. bank) w celu uzyskania od użytkownika jego danych (np. konta bankowego).
• Konie trojańskie (trojany) – programy zawarte w załącznikach (lub na stronach do których podane są linki), które instalują się na komputerze użytkownika i przesyłają cenne informacje do danej osoby lub umożliwiają zdalny dostęp do komputera.

Przykłady spamu:

• spam na bankowca - spamer podszywa się pod bank i prosi o podanie hasła
• spam na urząd bezpieczeństwa - żartowniś podszywa się pod urząd bezpieczeństwa.
• spam na spadek - inaczej spam afrykański lub nigeryjski szwindel. Odbiorca dostaje wiadomość, że otrzymał spadek, ale musi opłacić koszta notarialne i operacyjne.
• spam na wygraną - wygrałeś milion dolarów. Następnie po wejściu na stronę instaluje się dialer lub trojan wyszukujący twoje konto bankowe.

Polskie akty prawne regulujące problematykę spamu:

1. Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej, z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483) - art.47 i art.76
2. Ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną, z 18 lipca 2002 r. (Dz. U. nr 144 z 2002 r., poz.1204) - art.1, 2, 4, 5, 8-10, 16-18, 23-25
3. Ustawa o ochronie danych osobowych, z dnia 29 sierpnia 1997 ( jednolity tekst: Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) - art.3, 6, 3, 32
4. Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, z 16 kwietnia 1993 r. (jednolity tekst: Dz. U. 2003 r. Nr 153 poz. 1503) – art.23
5. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów, z 2 marca 2000 r. (jednolity tekst: Dz. U. z 2003 r. Nr 86, poz. 804) – art.6
6. Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej, z 2 lipca 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 173, poz.1807) – art. 21, 78

Osoba praktykująca tego rodzaju oszustwa to phisher. Popularnym celem phisherów są banki i aukcje internetowe. Phisher wysyła zazwyczaj spam do wielkiej liczby potencjalnych ofiar, kierując je na stronę w Sieci, która udaje rzeczywisty bank internetowy, a w rzeczywistości przechwytuje wpisywane tam przez ofiary ataku informacje. Strona przechwytująca informacje jest przy tym łudząco podobna do prawdziwej,

Innym sposobem pozyskania poufnych informacji dotyczących konta osobistego jest tworzenie fałszywych stron pod adresami bardzo przypominającymi oryginalny, a więc łatwymi do przeoczenia dla niedoświadczonych osób, np.www.bla-bla.com, zamiast www.bla_bla.com.

W Polsce, dzieci powyżej 13 roku życia mogą zawierać inne umowy niż w drobnych sprawach życia codziennego za zgodą rodziców lub opiekunów. Jej brak powoduje, ze umowa jest nieważna. Tym samym otwarcie rachunku bankowego, przy pomocy osób dorosłych nie jest problemem. Dziecko zyskuje możliwość dokonywania transakcji internetowych, może kontrolować wydatki przez Internet, telefon lub przez komórkę. Jednocześnie staje się ono jedną z potencjalnych ofiar phishingu, które - nieświadome oszustwa, udostępniają swoje dane osobowe „fikcyjnemu bankowi”.

Pamiętaj! Phishing wykorzystywany jest przez przestępców sieciowych w celach zarobkowych. Ty tracisz, oni zyskują.

Na podstawie Wikipedii:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Phishing

Dialer wykorzystuje nieświadomość użytkownika i łączy się poprzez numer dostępowy, o kosztach wielokrotnie przekraczających typowe koszty dostępu do Internetu. Zwykle jest to numer w odległym i egzotycznym kraju. W wyniku tego nielegalnego i przestępczego procederu użytkownik jest zmuszony płacić wysokie rachunki telefoniczne. Przestępca, którego dialer zostaje zainstalowany w komputerze użytkownika, posiada umowę z egzotyczną kompanią telefoniczną, która dzieli się z nim zyskami.

Czasem dialery są wykorzystywane przez właścicieli serwisów pornograficznych, MP3 i innych w sposób otwarty, za zgodą i wiedzą użytkownika, w celu ominięcia konieczności posługiwania się kartą kredytową do zapłaty za usługi takiego serwisu.

Cechy charakterystyczne szkodliwego dialera:

• Podczas otwierania żądanej strony internetowej pojawiają się wyskakujące okienka.
• Informacja o cenie, jeśli w ogóle się pojawia,  jest prawie niewidoczna.
• Okienko pozostaje nawet po wciśnięciu  komendy „anuluj”.
• W trakcie połączenia poprzez dialer nie pokazuje się na ten temat żadna informacja.
• Dialer dokonuje połączenia niezależnie od woli i reakcji użytkownika.
• Dialera nie da się odinstalować w zwykły sposób.

Na podstawie Wikipedii:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Dialer